سمجھدے ساں ِاشک نُوں پھُّلاں دی سےج جِها۔
منِّآ سی هُکم رّب دا, اَوسنے سی جو کِها۔
دِلا هوںکے بھردِآں تے مردِآں هُن کی کهاں?
جِس بِنّ جینا آاُںدا نهیں, اُس دے بِنّھ رهاں۔
آس سی کِ پھُّل هی پھُّل بس هونگے,
پر پَے گِآ هَے هُن تاں کھاراں دے نال وا'
ِاشک بنِآ بںدگی تے مںزلاں دی لوڑ نهیں,
تےرے ناں دی پیتی جد توں, پھِر لّگی کوای توڑ نهیں۔
وا' وّگدی دِل ٹھّگدی تے چُّپ هَے۔
بِرهوں دی رُّت هَے تے تنهاای دا دُّکھ هَے۔
مَےں هو گِآں هاں جان لَے وِّچو وِّچ فنا۔
کوای واستا, کوای هادسا کُّجھ هور وی۔
ساتھوں پھڑھِآ نهیاَوں گِآ دِلاں دا چور وی۔
ِاک آس هَے دھرواس هَے کِاُں جاپدا۔
ِاشک هَے کِ مسلا تےایاے تاپ دا۔
تےرا وسل هی هَے ِاّکو ِاّک دوا۔
رات لںگھی, بات بیتی تارے گِندِآں,
مَےں رويا, مَےں مويا ارتھی چِندِآں۔
هور خَورے کَون سی هُن ےاد نهیں,
غم دے ِاس گیت دا ِاّک راگ نهیں,
ِاس دے تاں بنگے راگ نے مےرے سبھ ساه۔
چُّپ بھَےڑی کھا گای سبھ بول هی,
مَےں نا ےار پچھاتا, اُه 'تے کول هی۔
چُّپ توں اّگے وی هُںدا ِاک راز هَے,
رُوه دا بندا آ کے جِّتھے ساز هَے۔
شاِار نال سوَےچ دی جد هوای سُلھا۔
