جدوں خُد خُدا هَے ِاشک کردا
اُدوں کردا هَے راںجھے تے هیر پَےدا
آپنے پاک آپے دے نال آپ مےلے
پا کے رُوهاں تے کرکے سریر پَےدا
کرنا هووے اسل جے وسل پّکا
کردا اَولیاے ولی فکیر پَےدا
ِاشک باجھ هےات ِاه باںجھ بنجے
ِاشک نال هی بیج جگ-سیر پَےدا
کردا آپ هی ِاشک پںکھےرُوآں تھیں
کوِالاں , گھُّگیآں ,مور ,چکور بنکے
نوےں-دُّدھ جد کُّل کاِانات هُںدی
پھُّل کھِڑدے نے نوےں نکور بنکے
جھڑی چُںمنا دی لاوے چَوماسِآں وِّچ
کرنا دھرت نُوں جدوں پِآر هووے
سےج وسل دی چےت وِچھا دےوے
پّتے پّتے ‘چ ِاشک خُمار هووے
چنّ چُںمدا آن سمُںدراں نُوں
گوری پُنِّآں والی جدوں رات هووے
آن سُورجا دھرت دا گھُںڈ چُّکے
پهُ پھُّٹ کے جدوں پربھات هووے
کهِکشاں ,سُورج تے چنّ تارے
گھُںمدے ِاّک دُواے دے مگر سارے
کھِّچ ِاشک دی دے سِر ٹِکے هواے
سگل کھںڈ تے برهِمںڈ دے پسارے
ِاشک رُوپ هَے رّب دا ناں دُوجا
کاِانات هَے چّلدی جِس سهارے
