کِتے سُنّسان هَے
آپنے نُوں گُآ لَےن دا درد
بےگُناهاں دے هّک مںگن جان تے
کتل کیتے جان دا درد
کِتے سِآست
کِتے مُّدے نُوں اُچھالن دی گّل
کِسے دا سارا زور مُّدے نُوں دبااُن تے
کِسے اَورت وِدھوا هو جانا
کِسے دی گود سُنّی هو جاوے
کِسے پِاُ دی ریڑھ دی هّڈی دا ٹُّٹ جانا
کِسے نَوجوان دا کهِنا
مےرا جیا کردا اُّچی اُّچی چیکاں مارا
کی هَے ِاه سبھ
سرکاراں وِّچ بَےٹھے لوک
کِنّے سںوےدنهین هو گاے
باهواں وِّچ پايا سّجرا چُوڑا
وِلکدیآں ماواں
پيو دا رُڑھ گِآ بُڈھاپا
کِاُں نهیں ِانھاں دے کالجے نُوں دھُوه پااُںدا
کی سِآستدان ِانسان نهیں رهِںدے
جلھِآںوالے باگ لای
اںگرےزاں نُوں کوه کوه کے مارن والے
هِںدُستان دی گَےرت
لکھیمپُر کھیری تے
کِاُں سَوں جاںدی هَے
جو وںڈے جاںدے هاں اسیں
ےُو پی, پںجاب تے هرِآنے وِچ
آم آدمی
سِرپھ آم آدمی هُںدا
نا اُسدا کوای دھرم
نا جات
نا هی اُس دی کوای کیمت
کیڑے مکَوڑِآں واںگ
مسل دِّتے جاںدے
سکتِآں دے پَےراں هےٹھ
ےاد هَے ٹِّڈی دل
کِوےں بھاجڑاں پَے گایآں سن سرکاراں نُوں
آاَو ِاکّٹھے هو کے
ٹِّڈی دل بنیاے
مُکا دےایاے
زُلم دے کوهڑ نُوں
اےکے وِچ بڈی تاکت هُںدی
کپوتراج چِترگریو دے کهے مُتابک
کبُوتراں واںگ
جال هی لَےکے اُّڈ جاایاے
شراپھت
سبر تے هلیمی
نُوں دُشمن ڈر سمجھ رِها
ووٹ دے ادھِکار نال
دِکھا دےایاے
آپنی تاکت
تے اُهدی اسلی تھاں
