ساڈِآں دےساں دے وّلوں آاُںدیاے پُرے دی ‘وااے
کوای تاں سُنےها لَے کے آ
سانُوں پردےسناں ‘کُدےسناں’ نُوں آن کے نی
وتناں دا هال دّس جاه ۔
کےهی ساڈی هونی اَےسی کِسے دی نهیں هونی
بِنا لاواں پھےرِآں وِآه
مهِںدی نا کلیرے نا سُهاگ والے گیت
جںجھ ڈھُّکی سِّکِآں دی آ
سُپنے سںدھُوری سارے اّلھڑ ورےس وِّچ
هو گاے سی سڑ کے سواه
ساڈِآں دےساں دے وّلوں آاُںدیاے پُرے دی 'وااے
کوای تاں سُنےها لَے کے آ ۔
اودھ تے مگدھ 'چ جںمیآں دے ماپے , کھَورے
کِنّے کُ تھُڑے جاں مجبُور سی
گاایآں واںگ وےچیآں نے کھُد جِنھاں ڈھِّڈوں جاایآں
توریآں بِگانے دےس دُور سی
کےها ِاه سںجوگ بن جاںدا جو وِےوگ
بںد کر دےوے پےکِآں دے راه
ساڈِآں دےساں دے وّلوں آاُںدیاے پُرے دی 'وااے
کوای تاں سُنےها لَے کے آ۔
ساڈی کوای جات نا اَوکات بس اسیں ِاّک
وےچی تے خریدی هوای کُّکھ هاں
نسل دی فسل اُگااُن لای بےراں وّٹے
بَےا هوای جمین والا دُّکھ هاں
اَورت سدا هی بس جِسم جاں کُّکھ رهی
بنی ِاه کدی وی منُّکھ نا
رّبا ! مےرِآ ڈاهڈھِآ رّبا
ساڈِآں دےساں دے وّلوں آاُںدیاے پُرے دی 'وااے
کوای تاں سُنےها لَے کے آ ۔
کِسے کِسے رُّکھ اُّتے کدے نا بهار آاُںدی
کای پھُّل بِنا خُسبوا
ساڈی زِںددگانی وی ویرانیآں دی تسدیک
مِلدی نا کِتے کوای ڈھوا
سکھی نا سهےلی نا هی اںگ ساک اَےسا کوای
دھیرج بنّھاوے جِهڑا آ
ساڈِآں دےساں دے وّلوں آاُںدیاے پُرے دی 'وااے
کوای تاں سُنےها لَے کے آ ۔
