کُل آلم وِّچ مےرے مَولا پِآر ودھے۔
ِاّک دُوجے لای سبھ دے من ستِکار ودھے۔
تںگی-تُرسی,هاُکے اُّڈن کھںبھ لا کے,
مهِکاں,کھُسیآں-کھےڑِآں دا بھںڈار ودھے۔
جهِری پَوناں پوهن نا کدے پھِجاواں نُوں,
پِآری کںڈھِآں تیکر بھر جلدھار ودھے۔
کِاُں جوڑن لای دانے گھٹدے جاںدے نے,
کِاُں توڑن لای جِهناں وِّچ هتھِآر ودھے۔
پھُّل ساںجھاں دے پل-پل سڑدے جاںدے نے,
مَےں تاں اّج تّک وےکھے نے اںگِآر ودھے۔
کِاُں گلوّکڑی ڈھِّلی هُںدی جاںدی اے,
روکو نپھرت, ساڑے تے هںکار ودھے ۔
جّگ دے والی سُن لَے 'اَوٹھی' ارج کرے,
سالا! آلم بن ساںجھا پرِوار ودھے۔
