آه لَے !
سںبھال کے رّکھیں
مَےں آاُںداں هور لَے کے۔
آپ-مُهارے هی
جِهن وِّچ کهِ
مَےں روزانا گھروں کںم 'تے جاںدا هاں ۔
پتنی
مےری ماں توں ڈردی-ڈردی
"کِتے اُسنُوں سُوه هی نا مِل جاوے "
نِشاندےهی کردی
اتے
سوچدی هَے
ِاس وِّچوں کُجھ مَےں نا لَے لواں ?
جد مَےں روزانا کںم توں
گھر واپِس آاُںدا هاں
تاں
چَوگنے هواے مهِسُوس کردا هاں
مےرے ,مےری ماں اتے پتنی دے
فِکر , ڈر اتے پیڑاں ....
