تُهاڈیآں سوچاں دے بّدلاں تے دوش هَے
کِ ِاه لُکو دِںدے,
وِهڑِآں وِّچ مگھدے سُورجاں نُوں۔
چلو !
مَےں دوش مُکت کر دِںدا هاں
هر اُس کھُوںجھے نُوں
جِّتھے جِّتھے سازِش پنپدی هَے۔
جےکر تُسیں لَے آاَوگے
کالے دِناں تے هنےرے گھراں
دے نُور نُوں واپِس
تے سںتُشٹ کر سکو
ماپِآں دے جِهن ‘چوں
تربکدے ورتمان
تے سهِمدے بھوِّکھ نُوں۔
