ڈُّلِآ اُهدی اّکھ چوں,
ِاک هںجھُو کھارا۔
وهِ تُرِآ جهان سی,
سارے دا سارا۔
کی هَے مےرا اَےب تے
مَےں کیکُن دّساں?
جِس نال وسنا لوچِآ
هُن اُس توں نّساں۔
اُسے ڈال نُوں وّڈ رِها
جِس 'تے بَےٹھا لّکڑهارا۔
دُنیآ اّگوں هور سی
ساڈے هور اکیدے۔
رو رو آخر گال لاے
پھِر اساں نے دیدے۔
آشک نُوں هَے مارِآ
اُس لا کے لارا۔
تَےنُوں هُن کی آکھنا
تُوں کِهڑا جانےں۔
دُنیآ اُسنُوں پُوجدی
جِس گھر وِّچ دانے۔
ساڈا تاں اُه وِّک گِآ
جو سی کِآرا۔
کِهڑا ساڈا ےار هَے
تے کِهڑا وَےری۔
گّلاں سمجھوں باهر نے
جد مَوسم کهِری۔
سوَےچ هويا دوستو
خُد دا هتِآرا۔
