سُفنے وِّچ
کِسے نے مَےنُوں
جِںدا جلا دِّتا
تربھک کے اُّٹھی مَےں
سریر تے جلن مهِسُوس هوای۔
ےاد آای منیشا
کِوےں سهِن کیتا هونا تُوں
جِںد ِاکّلی تے درِںدے چار
نوچِآ هواےگا تَےنُوں
کِنّا درد
کِنّی لاچاری
کِنّی بےبسی
پھِر کّٹی تےری زُبان
تےرا درد ِانّا زِآدا
مهِسُوس هونا وی هٹ جاںدا
ِاّک هّد توں گُزر جان توں بااد
توڑی ریڑھ دی هّڈی
مےری بّچی ِانّی تکلیپھ
کاش تُوں
اُسے وےلے مر جاںدی
پر ڈھیٹھ هُںدیآں نے کُڑیآں
تڑپھی هسپتال چ
پھِر جے پران نِکلے
جلا دِّتا تَےنُوں اّدھی رات
مَےنُوں سُپنے چ جل کے
تےرے درد دا اهِساس هويا
مےری بّچی
هُن چُراسی لّکھ جُوناں وِّچوں
منُّکھی جُون چ نا آایں
کّچھُوکُںما بنیں جا تِتلی
بس کِسے گریب دی
دھی نا بنی۔
