تُوں درِآ هَےں, مَےں رےتا هاں, کُجھ پل ساڈی سُهبت هَے۔
رُکنا هَے مجبُوری مےری, چّلنا تےری فِترت هَے۔
ِانساناں دی بستی اںدر, ِانساناں دی دهِشت هَے,
ِاه تاں پھُّل وی کھا جاںدے نے, توبا! کَےسی وهِشت هَے!
مَےں بےجان جِها ِاّک بُّت ساں, تُوں هی دِتے ساه تے دھڑکن,
تےرے کرکے هوںد هَے مےری, تےرے کرکے شُهرت هَے۔
مُڑ مُڑ تےرے چّکر کّٹاں, کردی هاں تےری پرِکرما,
تُوں سُورج مَےں دھرتی تےری, دُوری اپنی کِسمت هَے۔
پے੍م دے وِّچ هَے اَےسی گرمی, پّتھراں نُوں پِگھلا دےوے,
پّتھر دِل کيوں موم ن هُںدے? ِاس وِّچ اُّچ هرارت هَے۔
اُںجھ تاں گُربت پےٹ دی اّگ هَے, پاٹے لیڑے بّچیآں دے,
اَےپر سبھناں توں بھَےڑی جو, اُه چِںتن دی گُربت هَے۔
انّےی رایات گِآن وِهُونی, بھاه بھرے مُرداراں واںگ,
نانک دے وےلے سی جَےسی , هُن وی وَےسی رّایات هَے۔
'سِدک' اَووےں تاں هر شِار هی, جان توں وّدھ پِآرا هَے,
اےس غزل وِّچ مےری اسمت, وکت دی ِاس وِّچ ازمت هَے۔
