ਵਿ- ਸੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਡਾ ਸੁਖ. ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਸੁਖ. "ਮੈ ਸਰਬਸੁਖਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ." (ਵਡ ਮਃ ੫) ੨. ਸੁਖ- ਅਸੁਖ (ਦੁੱਖ)