ਵਾਹ! ਤੇਗਾਂ ਛਾਵੇਂ ਖੇਡਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੇਰ ਜਵਾਨਾ
ਚੜ੍ਹਿਆ ਘੋੜੀ ਮੌਤ ਦੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਹੂ ਦਾ ਗਾਨਾ।
ਜਾਣੋ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਂ ਦੇਸ ਬਿਗਾਨਾ
ਹੱਸ ਗਾਇਆ ਅੱਥਰੂ ਵਾਲੜੇ, ਕੋਈ ਮੌਤ-ਤਰਾਨਾ।੧।
ਕੀ ਤੱਕਦਾ ਤੱਕਣ ਵਾਲੜਾ, ਸਰਦਾਰ ਨ ਜਾਣਾ !
ਸੂਰਜਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਪੰਜਾਬ ਪੁਰਾਣਾ,
ਬੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕੂਕਦਾ, ਰੱਤ-ਤੀਰ ਰੱਤਾਣਾ,
ਉਸ ਮੌਤ ਦੀ ਜੂਹ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਕੇ, ਇਕ ਦੀਪ ਜਗਾਣਾ,
ਉਸ ਤੇਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਆਣ ਕੇ, ਇਕ ਅਰਸ਼ ਜਲਾਣਾ,
ਉਸ ਡੁੱਬਿਆ ਅੱਥਰੂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਛਡ ਦੇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਾ,
ਪਰ ਅੱਥਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਸੂਰ ਤਪਾਣਾ :
ਰਾਵੀ ਸਤਲੁਜ ਵਾਲੜਾ, ਉਹ ਦੇਸ ਸੁਹਾਣਾ
ਜਿਹਲਮ ਬਿਆਸ ਝਨਾਂ ਦਾ, ਜਿਸ ਪਾਇਆ ਬਾਣਾ।੨।
ਤੇਗਾਂ ਛਾਵੇਂ ਖੇਡਿਆ, ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਵੀਰਾ।
ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਜਿਹੇ ਬਲੀ ਤੇ, ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਵੀਰਾ।
ਮਹਾਂਬਲੀ ਲਾਹੌਰ ਦੀ, ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਵੀਰਾ।
ਕਲਗ਼ੀ ਵਾਲੇ ਨਿਹਕਲੰਕ, ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਹੀਰਾ।੩।
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਇਕ ਬਾਜ਼ ਨਿਰਾਸਾ,
ਥਲ ਥਲ ਸਿਸਕਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋ ਪੀਰ ਉਦਾਸਾ,
ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰਣਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਪਿਆਸਾ,
ਜੋ ਤੇਗਾਂ ਛਾਵੇਂ ਦੇਂਵਦਾ, ਭਰ ਨੈਣ ਦਿਲਾਸਾ।੪।
ਸ਼ਾਲਾ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣ ਇਹ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ
ਖ਼ੂਨ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹਾਣੀ
ਸੂਰ-ਸਿੰਧ ਰੱਤ ਰਿੜਕ ਕੇ, ਇਕ ਹੰਝ ਬਣਾਨੀ
ਖੜ੍ਹ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਫਿਰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਣੀ
ਸੂਰਜ ਜੁਗ ਜੁਗ ਚਾੜ੍ਹਣੇ, ਪਰ ਬਾਤ ਪੁਰਾਣੀ
ਤਾਰਿਆਂ ਛਾਵੇਂ ਚੱਲ ਕੇ, ਛਾਂ ਤੇਗ ਜਗਾਣੀ
ਤੇਗਾਂ ਛਾਵੇਂ ਗਾਵਣੀ, ਕੋਈ ਖੇਡ-ਕਹਾਣੀ
ਅੰਬਰ ਤਾਰਾ ਚਾੜਕੇ, ਗਲ ਧਰਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ।੫।
ਗਾਇਆ ਖ਼ੂਨ ਸ਼ਹੀਦ ਦੇ, ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਰੋਈਆਂ
ਕੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਤੜਪ ਕੇ, ਜਾ ਰਣਾਂ 'ਚ ਰੋਈਆਂ
ਭਰ ਅੱਥਰੂ ਰੱਤ ਦੇ ਚੁੰਮ੍ਹੀਆਂ, ਜੋ ਰੂਹਾਂ ਮੋਈਆਂ
ਸਜਦੇ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਆ ਤਾਰਿਆਂ ਛੋਹੀਆਂ
ਚੜ੍ਹ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲ ਉੱਡੀਆਂ, ਰੋ ਬਿਜਲੀ ਹੋਈਆਂ
ਜਿਸ ਦੇਸ ਸ਼ਹੀਦ ਨੇ ਵੱਸਦੇ, ਉਸ ਦੇਸ 'ਚ ਖੋਈਆਂ।੬।
