ਬਿਸਤਾਮੀ ਕੇਹੀ ਬਾਤ ਕਹੀ, ਕੋਈ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇ।
"ਅੱਨਾ ਅਹਦ ਬਿਲਾ ਮੀਮੇ", ਏਹੋ ਸਰਵਰ ਹਰਫ਼ ਸੰਦੋਇ।
"ਸੁਬਹਾਨੀ ਮਾ ਆਜ਼ਮ ਸ਼ਾਨੀ" ਪੈਰ ਨ ਧਰਨਾ ਪੋਇ।
ਫ਼ਰਮੂਦੇ "ਮਾ ਰਯਤਾ ਅੱਲ੍ਹਾ", ਦੇ ਖਲ ਲਹੇ ਏ ਕੋਇ।
"ਲੈਸਾ, ਸ-ਵੱਲਾਹ" ਸੁਖਨ ਜੁਨੈਦੀ ਸਾਲਿਕ, ਸਮਝੇ ਸੋਇ।
"ਇਸਜਦੂਨੀ" ਤਬਰੇਜ਼ੀ ਆਖਿਆ, ਵਿਚ ਅਲੀਲ ਅਲੋਇ।
ਵਿਚ ਚੋਗਾਨ ਹਸੈਨ ਹੱਲਾਜੇ; ਗਾਜੀ ਮਾਰੇ ਗੋਇ।
ਅੰਦਰ ਬਾਹਿਰ ਉਹੀਂ ਹਿੱਕ ਦੇ, ਈਹਾਂ ਹਾਇ ਹੋਇ।
ਮਛਲੀ ਆਬ ਕਨੂੰ ਹੈ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ, ਪਾਣੀ ਕਰ ਕਰ ਰੋਇ।
ਸੱਚਲ ਸਬਰ ਇਥਾਈਂ ਕਰਨਾ, ਸਭ ਕਨ੍ਹਨ ਸੂਰਤ ਸੋਇ।
