ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਅਲਫ਼ ਪੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ,
ਮੁੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ।
ਸਿੱਧੇ ਅਲਫ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਟੁਰਨਾਂ ਤੇ,
ਮੈਨੂੰ ਕਾਫ਼ਿਰ ਕਹਿੰਦਾ।
ਸੱਚ ਦਾ ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹ,
ਸੱਚਾ ਬਣ- ਬਣ ਬਹਿੰਦਾ।
ਭਾੜੇ ਦਾ ਸਰਕਾਰੀ ਟੱਟੂ,
ਮਸਲੇ ਘੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸੱਚ ਆਖਾਂ ਤੇ ਭਾਂਬੜ ਮੱਚਦਾ,
ਕਿੱਸਰਾਂ ਹੋਣ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਅਲਫ਼ ਪੜ੍ਹਾਂ ਤੇ,
ਮੁੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਮੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚੋਂ,
ਕਿੱਸਰਾਂ ਨਿੱਕਲੇ ਚੋਰ।
ਆਲ-ਦੁਆਲੇ ਮੁੱਲਾਂ ਕਾਜ਼ੀ,
ਮੈਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖਲੋਤਾ।
ਜਰਮ ਭਰਮ ਦਾ ਕੈਦੀ ਬਣਕੇ,
ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਖਲੋਤਾ।
ਸੱਚ ਦਾ ਵੈਰੀ ਢਿੱਡ ਦਾ ਕੁੱਤਾ,
ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਖਲੋਤਾ।
ਗਲ ਪਿਆ ਢੋਲ ਜੇ ਲਾਹੁਣਾ ਚਾਹਵਾਂ,
ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਏ ਸ਼ੋਰ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਮੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚੋਂ,
ਕਿੱਸਰਾਂ ਨਿੱਕਲੇ ਚੋਰ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਬੂਹੇ,
ਹਸ਼ਰ ਅਜ਼ਾਬ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ,
ਜੋ ਅਸਾਡਾ ਹਾਲ।
ਕੁੱਖੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਜੰਮਦੇ ਪਏ ਨੇ,
ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਾਲ।
ਨੁੰਗਣ ਮਾਸ ਸ਼ਹੀਨ ਕਬਾਲੀ,
ਫੜ ਕੇ ਧਰਮੀ ਢਾਲ।
ਹਾਵੀਏ ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦੇ ਡਰ ਮਾਰੇ,
ਨਾ ਜਿਉਂਦੇ ਨਾ ਮੋਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਬੂਹੇ ਅੱਜ ਵੀ,
ਹਸ਼ਰ ਅਜ਼ਾਬ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਆਈ ਸੂਰਤੋਂ ਕਿੱਸਰਾਂ,
ਸੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਰਹੀਏ।
ਅੱਜ ਵੀ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਦੇ ਰੌਲੇ,
ਪਾਉਂਦੇ ਲੋਕ ਮੁਨਾਖੇ।
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੂਰਾਂ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ,
ਹੋਣ ਨਾ ਦੇਣ ਸੁਜਾਖੇ।
ਸੁੰਮਣ ਬੁਕਮੁਣ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ,
ਕੋਈ ਆਖੇ ਤੇ ਕੀ ਆਖੇ।
ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸਮਝਣ ਗੱਲ ਨੂੰ,
ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਕੀ ਕਹੀਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਆਈ ਸੂਰਤੋਂ ਕਿੱਸਰਾਂ,
ਸੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਰਹੀਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਲੋਕੀਂ ਲੁੱਟੀ ਜਾਵਣ,
ਪੜ੍ਹ-ਪੜ੍ਹ ਅਸਤਰਫ਼ਾਰ,
ਰੋਜ਼ੇ ਹੱਜ ਜ਼ਕਾਤ ਨਮਾਜ਼ਾਂ,
ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਹੀਲੇ ।
ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਬਖਸ਼ਾਈ ਜਾਵਣ,
ਘੜ੍ਹ-ਘੜ੍ਹ ਨਵੇ ਵਸੀਲੇ।
ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਪਾਪ ਦਾ ਫ਼ਨੀਅਰ,
ਕਿਹੜਾ ਜੋਗੀ ਕੀਲੇ।
ਜੁਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ,
ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਲੋਕੀਂ ਲੁੱਟੀ ਜਾਵਣ,
ਪੜ੍ਹ-ਪੜ੍ਹ ਅਸਤਰਫ਼ਾਰ।
ਬੁੱਲਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਫ਼ਿਰ,
ਮੈਨੂੰ ਕਾਫ਼ਿਰ ਆਖਣ ਤੇ ?
ਆਹੋ-ਆਹੋ ਕਹਿ ਕੇ ਜੇਕਰ,
ਮੈਂ ਵੀ ਟਾਲ ਗਿਆ ?
ਬਲਦਾ ਕਿੰਝ ਰਵੇਗਾ ਜੋ ਤੂੰ,
ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਗਿਆ ?
ਜੇ ਇਹ ਭੇਤ ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਫਿਰ,
ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਗਿਆ।
ਸੱਚ ਦਾ ਮੱਚ ਮਚਾਵਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ,
ਅਲਫ਼ਾਂ ਹੋਵਾਂ ਬੇ ?
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਫ਼ਿਰ ਮੈਨੂੰ
ਕਾਫ਼ਿਰ ਆਖਣ ਤੇ ?
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਕੂੜ ਦੀ ਗੱਡ ਦੇ ਜੂਲੇ,
ਥੱਲੇ ਸਾਡੀ ਧੌਣ।
ਸੱਚ ਨਪੀਚਾ ਸ਼ਰਮਾਂ- ਧਰਮਾਂ,
ਤੇ ਅਨਾਵਾਂ ਥੱਲੇ।
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਬ ਆਏ ਪਏ ਨੇ,
ਆਪ ਬੁਲਾਵਾਂ ਥੱਲੇ।
ਸੂਰਜ ਲੁੱਕਣ ਮੀਟੀ ਖੇਡੇ,
ਧੁੱਪਾ-ਛਾਂਵਾਂ ਥੱਲੇ।
ਆਪਣੀ ਭਲਕ ਦੇ ਆਪ ਆਂ ਵੈਰੀ,
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਕੌਣ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਕੂੜ ਦੀ ਗੱਡ ਦੇ ਜੂਲੇ,
ਥੱਲੇ ਸਾਡੀ ਧੌਣ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਪਾ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ,
ਸਾਡੀ ਅਕਲ ਗਵਾਈ।
ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ ਦਲੀਲਾਂ,
ਅਕਲੋਂ ਬਾਹਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ।
ਸੱਪ ਨਾ ਵੇਖਣ ਲੀਹਾਂ ਕੁੱਟਣ,
ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਬਰਦੇ।
ਇਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਕੁਸਕ ਨਾ ਸਕੀਏ,
ਕਾਫ਼ਿਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ।
ਡਰ ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦਾ ਪੂਰੀ ਜਾਵੇ,
ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘਿਆਈ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਪਾ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ,
ਸਾਡੀ ਅਕਲ ਗਵਾਈ।
ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ ਦਲੀਲਾਂ,
ਅਕਲੋਂ ਬਾਹਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ।
ਸੱਪ ਨਾ ਵੇਖਣ ਲੀਹਾਂ ਕੁੱਟਣ,
ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਬਰਦੇ।
ਇਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਕੁਸਕ ਨਾ ਸਕੀਏ,
ਕਾਫ਼ਿਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ।
ਡਰ ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦਾ ਪੂਰੀ ਜਾਵੇ,
ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘਿਆਈ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅੱਜ ਵੀ ਪਾ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ,
ਸਾਡੀ ਅਕਲ ਗਵਾਈ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਆ ਤੇ ਰਲਕੇ "ਮੈਂ" ਬੇਕੈਦ ਦਾ
ਨਾਅਰਾ ਲਾਈਏ।
ਕਿਓਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਗੋਤੇ ਲਾਈਏ,
ਕਿਉਂ ਕਰ ਜਾਈਏ ਮੌਕੇ ?
ਮੋਨ ਮੁਨਾ ਕੇ ਰੱਖੀਏ ਕਾਹਨੂੰ,
ਰੱਖੀਏ ਪੰਜੇ ਕੱਕੇ ?
ਕਾਫ਼ਿਰ ਕਹੀਏ ਕੁੱਲ ਦੀ ਗੱਲ,
ਕਰਨ ਤੋਂ ਜਿਹੜਾ ਡੱਕੇ।
ਖੂਹ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ,
ਕਿਉਂ ਕਰ ਹੋਰ ਹੰਢਾਈਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਆ ਕਿ 'ਮੈਂ' ਬੇਕੈਦ ਦਾ
ਨਾਅਰਾ ਲਾਈਏ।
