ਮਨਾ ਕਦੋਂ ਤਕ ਨੱਸਿਆ ਫਿਰੇਂਗਾ ਤੂੰ,

ਜੰਗਲ ਬੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੋਹਸਾਰ ਦੇ ਵਿਚ ।

ਸਿਰ ਤੇ ਹਿਰਸ ਹਵਾ ਦੀ ਪੰਡ ਚੁੱਕੀ,

ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰਹੇਂ ਆਜ਼ਾਰ ਦੇ ਵਿਚ ।

ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੇ,

ਹੋਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਇਖ਼ਤਿਆਰ ਦੇ ਵਿਚ ।

ਅਜੇ ਵੇਲਾ ਈ ਸੰਭਲ ਜਾ ਸ਼ਰਮ ਕਰ ਲੈ,

ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋਵੇਂ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਵਿਚ ।

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ