ਉਪਰ ਬਾਗ ਜਹਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੌਕ ਦੇ ਨਾਲ,

ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੁਬਦਕੀ ਝਾਤ ਪਾਈ ।

ਮਿੱਧੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਤਿੱਖਿਆਂ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ,

ਝੋਲੀ ਆਪਣੀ ਓਹਨਾਂ ਸੁਗਾਤ ਪਾਈ ।

ਇਹ ਹਸਤੀ ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਹੈ ਮੂਰਤ,

ਹਿੱਸੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਾਤ ਆਈ ।

ਉਸ ਤੇ ਬੜਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ,

ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਪਰ ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਬਾਤ ਆਈ ।

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ