ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ। ਸਾਰਾ ਘਰ ਉੱਜੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਉੱਤਰ ਆਈ।

ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਜਗਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੇਹੀ ਭਿਆਨਕ ਖਬਰ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਿਣਗਾਂ ਫੁੱਟਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਮੈਂ ਆਪਦਾ ਬੜਾ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਘਾਉ ਵੀ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੈ ?

ਉਹ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅੱਖੀਉਂ ਉਹਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਕੇਦਾਰ ਬਾਬੂ ਨੇ ਸੁਰੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਿੰਦਰ (ਜਵਾਈ) ਕਿੱਥੇ ਹੈ ?” ਤਾਂ ਸੁਰੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਿੰਦਰ ਤਾਂ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੇਦਾਰ ਬਾਬੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਅੱਗੇ ਹਨੇਰਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਭੁਆ ਕੇ ਅਚਲਾ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖੀਆਂ ਚਾਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ।

ਬਸੰਤ ਸਿੰਘਾ, ਤੂੰ ਅੱਖੀਆਂ ਨਾਂ ਭਰ ਤੇ ਨਾਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਐਡਾ ਗ਼ਮ ਕਰ। ਮਰਨਾ ਸਭ ਨੇ ਹੈ।

ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ ਓਹਲੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਬਾਰੇ ਗੁਆਂਢਣ ਮੇਰੇ ਦਾਦੀ ਜੀ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਗ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾ ਪਾਉ, ਮੇਰੇ ਦਾਦੀ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਵਿਆਹ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਪਾਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਧਾਰਕ ਮਜ਼ਮੂਨਾਂ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਉਮਡਿਆ, ਪਰ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਇੱਕੋ ਵਾਛੜ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਠੰਢੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਅ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।